THERION
Tα Δυό Θεριά
της Νεφέλης Καούτσκη

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς;;;

 

Που πήγαν τα παραμύθια μετά την ενηλικίωση; Τότε που τα χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ;

 

Παραμύθι = παρά + μύθος, κοντά στο μύθο

Παραμύθιον = παρηγορια ανακουφιση, ενθάρρυνση

Παραμυθούμαι = παρηγορώ, δίνω, αφηγούμαι (Αθανασέκου και Μερτζάνη 2017)

 

Νομίζουμε ότι είναι δύσκολο να τα συναντήσει κανείς εκτός κι αν ψάξει στα καταχωνιασμένα παλιά βιβλία του παιδικού δωματίου ή αν καταφέρει να θυμηθεί τι έλεγε η γιαγιά στο χωριό.

 

Κι όμως, με μια καλή αναζήτηση, τα παραμυθια τρέφουν και τρέφονται ακόμη από το συλλογικό μας ασυνείδητο. Υπάρχουν κρυφά μέσα στον καθένα και την καθεμία μας· αποσπασματικά, με διαφορετική ηρωίδα και αλλοτινό τέλος. Στα παραμύθια δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχει μόνο η αφήγηση, η φαντασία, και η ζωντανή δημιουργία της ιστορίας στο εδώ και τώρα. Γι’ αυτό οσες φορές κι αν ακούσεις ένα παραμύθι δε θα ‘ναι ποτέ το ίδιο.

 

Η παραμυθιακή αφήγηση είναι μία τελετουργία (Μαστροθανάσης, Πα̟ακώστα 2017, 201) με σκοπό την ενηλικίωση του ακροατηρίου. Τα παραμύθια δεν έχουν ονόματα, ή κι αν έχουν αυτά είναι συμβολικά, αντιπροσωπεύουν την καθεμιά και τον καθένα μας (Σέργη 2008, 14). Κάθε αφήγηση αποζητά την απελευθέρωση και την επίτευξη της αυτονομίας των ηρώων ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, θρησκείας, ηλικίας κλπ. Είναι μία λαϊκή ωδή στην ζωή μας απ’ αρχή ως τέλος - ένα μεγάλωμα ώσπου να γίνουμε σοφοί σαν τις ηλικιωμένες φιγούρες των παραμυθιών που μας περιέγραφαν οι ίδιες οι σοφές ηλικιωμένες μας γιαγιάδες. Αυτές μιλούσαν για μία σοφία οχι της ακαδημίας, μα της κοινότητας. Παρατηρώντας τον ελιτισμό της ακαδημίας, τα παραμύθια στέκονται αντιδιαμετρικά αντίθετα και παρακινούν-συγκινούν όλο τον κόσμο χωρίς διακρίσεις. 

 

Σε μια προσπάθεια να μη χάσουμε την επαφή με τη συλλογική λαϊκή σοφία το εγχείρημα εκκινεί από μία συγκομιδή παραμυθιών που μας έθρεψαν.

 

Αυτό αποτελεί μία πρόσκληση για να καταγραφούν τα παραμύθια του Ελλαδικού χώρου, όπως τα θυμόμαστε, όπως τα νομίζουμε, όπως τα πλάθουμε…