THE ΤΕΛΟΣ SOCIETY speaks to Sozita Goudouna, Founding Director of Greece In USA

Greece in USA is a non-profit organization with a global reach that promotes knowledge of contemporary and ancient Greek Culture while fostering international cultural cooperation, experimentation and social engagement. The organization's extensive programming includes commissioned artists' and curators' projects, residencies, educational and ecological initiatives and the commitment to cultivating a sensible culture of innovation and thought leadership.
We are dedicated to offering innovative and unique programs in education and the arts, all exploring the evolving diversity and richness of Greek and Cypriot cultures. The non- profit organization seeks to generate new thinking about the arts and promote cross- cultural dialogue through partnerships and new platforms of creation.
The organization promotes international exchange of practice and knowledge in the arts - visual and sound art, dance, architecture, theatre - research on the methods used in curatorial and performing practices and investigation of points of intersection between the arts, science and the public sphere by means of interventions, collective actions, educational programs and publications.
Greece in USA aims to collaborate and build long-lasting partnerships with leading institutions and individuals who actively engage with Greece and its culture and to convey a comprehensive and distinctive representation of Greece and Cyprus by producing cultural and educational programs that encourage intercultural dialogue and enable cultural involvement.
Our principal goals are:
To shape and envision the image of contemporary Greece in the United States beyond existing stereotypes
To recalibrate the assumed center of Greek national narratives to include those who have often been denied historical recognition.
To transform the way Greek histories are told and produce projects that reflect the vast, rich complexity of Greek culture.
To support Greek inspired cultural practices by welcoming and nurturing new ideas and influential perspectives
To commission, produce and present contemporary Greek and Cypriot culture that grapple with many of the pressing social and political issues of our time
To foster Greek scholarship and cultural research within the American educational system
To develop a transatlantic network for the exchange of culture and ideas
To strengthen the development of structures in cultural policy & leadership, and foster worldwide mobility.
Greece in USA is a 501(c)3 nonprofit organization registered in the State of New York, tax-exempt ID no. 85-0828531. Contributions to Greece in USA are tax-deductible to the fullest extent allowed by law. Greece in USA's launch is under the auspices of the Greek Ministry of Culture.

DECAEXASELIDO ONLINE EDITION
ΔΕΚΑΕΞΑΣΕΛΙΔΟ
2026
Δεκαεξασέλιδο (Decaexaselido) refers to the 16-page format commonly used in printing layouts.
The Water Arteries of Greece and Cyprus
Το Δεκαεξασέλιδο (Decaexaselido) αποτελεί μια καθιερωμένη εκδοτική μονάδα 16 σελίδων.
Υδάτινες Αρτηρίες στην Ελλάδα και Κύπρο

DECAEXASELIDO Special Online Edition 2026
DECAEXASELIDO Special Online Edition 2026 constitutes the first publication of its kind by the cultural and research organisation THE ΤΕΛΟΣ SOCIETY. Developed through the TTS Open Call "The Water Arteries of Greece and Cyprus," this constitues the special online edition. It was originally selected by our selection committee but nomadikiarxitektoniki.net is not a registered legal entity, thus TTS decided to honor their exceptional research through the online edition.
The title DECAEXASELIDO refers to the fundamental editorial unit of a standard sixteen-page print publication. Within the framework of an open call, researchers and scholars were invited to submit abstracts of dissertations and research projects that investigate aspects of culture in Greece.
Through this second edition of DECAEXASELIDO, THE TEΛΟΣ SOCIETY seeks to foster a plurality of voices and contribute to a substantive and critical dialogue on the water landscapes of Greece and Cyprus: their arteries, histories, infrastructures, and political formations. The edition explores water not only as a natural resource, but as a cultural, social, and political force that has shaped territories, communities, economies, and collective memories across the region. At the same time, it recognizes and supports researchers as authors in their fields of expertise, while conferring institutional and scholarly recognition upon their work and advancing critical approaches to the evolving relations between water, society, and place.

Eleni Tzirtzilaki
Ελένη Τζιρτζιλάκη
Architect, community artist, and poet
Founder of Nomadikiarxitektoniki.net
%20(1)_edited_edite.jpg)
Sevie Tsampalla
Σέβη Τσάμπαλλα
Brussels‑based curator

Gedske Ramløv
Artist
SELECTED RESEARCHERS
The Sound of Water Behind the Sound of the Wind presents the outcomes of an artistic research residency on the island of Sifnos, conducted in 2024 amid a severe water scarcity crisis. Through walking practices, interviews, field observation, and performative interventions, the research explored the island’s historic water systems and the role of women in collecting and caring for water. The study contrasts traditional communal practices—such as cisterns, wells, and collective forms of water sharing—with contemporary pressures stemming from tourism, privatization, desalination, and patriarchal modes of water management. Drawing on the feminist theories of Ursula Le Guin and Astrida Neimanis, the research approaches water not as a mere natural resource, but as a social, cultural, and embodied relationship. Artistic interventions at wells, cisterns, and streams activated local memories and highlighted the ecological and social consequences of water scarcity, proposing a renewed engagement with collective practices of care, knowledge, and relationality with water.
***
Ο Ήχος του Νερού Πίσω από τον Ήχο του Ανέμου παρουσιάζει τα αποτελέσματα μιας καλλιτεχνικής ερευνητικής φιλοξενίας (residency) στη Σίφνο, που πραγματοποιήθηκε το 2024 εν μέσω μιας έντονης κρίσης λειψυδρίας. Μέσα από πρακτικές περιπάτου, συνεντεύξεις, επιτόπια παρατήρηση και περφόρμανς, η έρευνα διερεύνησε τα ιστορικά συστήματα νερού του νησιού και τον ρόλο των γυναικών στη συλλογή και φροντίδα του νερού. Η μελέτη αντιπαραβάλλει τις παραδοσιακές κοινοτικές πρακτικές — όπως οι στέρνες, τα πηγάδια και οι συλλογικές μορφές διαμoιρασμού — με τις σύγχρονες πιέσεις που προκύπτουν από τον τουρισμό, την ιδιωτικοποίηση, την αφαλάτωση και την πατριαρχική διαχείριση. Αντλώντας έμπνευση από τις φεμινιστικές θεωρίες της Ursula Le Guin και της Astrida Neimanis, η έρευνα αντιμετωπίζει το νερό όχι ως έναν απλό φυσικό πόρο, αλλά ως μια κοινωνική, πολιτισμική και ενσώματη σχέση. Οι καλλιτεχνικές παρεμβάσεις σε πηγάδια, στέρνες και ρέματα ενεργοποίησαν τοπικές μνήμες και ανέδειξαν τις οικολογικές και κοινωνικές συνέπειες της λειψυδρίας, προτείνοντας την επανασύνδεση με συλλογικές πρακτικές φροντίδας, γνώσης και σχέσης με το νερό.
DECAEXASELIDO Special Online Edition 2026
WHO THEY ARE & WHAT THEY DO
Nomadic Architecture carries out actions in public space and in urban voids that operate at the intersection of art, architecture, and activism. Through walking, encounters, the cultivation of land, and food, as well as ephemeral cartographies,these actions cross boundaries of race, gender, ethnicity, and language, bringing to the fore emotions and conditions of refusal, exception, and “bare life,” as well as compassion, reconciliation, and revolt. The actions emerge in cracks, displacements, passages, and the fragmentation of contemporary space. They engage with areas in crisis and focus on issues of migration and displacement, gender difference, and the struggle for the commons. The process is grounded in collaboration among nomadic subjects from different disciplines, as well as in collaboration with local residents, through the creation of “ephemeral communities.”
Eleni Tzirtzilaki is an architect, community artist, and poet. Her artistic practice includes walking-based actions, poetry, painting, writing, and performance. She is a graduate of the Faculty of Architecture in Florence and completed her PhD at the National Technical University of Athens, with the dissertation “Displaced Urban Nomads in Metropolises. Contemporary Issues of Mobility, the City, and Space” (Nissos, 2009). She is a founding member of Nomadic Architecture and has been a member of the Urban Void (Astiko Keno) collective, as well as part of the team that designed Monastiraki Square, following an architectural competition. Her projects have been featured in numerous publications, including Nomadic Architecture: Walking in Vulnerable Landscapes (Futura, 2018), Home as Fabric, Memoria: Women on the Mountain, Woman Case – Event Performative Lectures (2024), and the recent Wandering Women Who Dwell with Unknown Animals and Grow Wings (Futura, 2024). She has published two poetry collections: These Days I Listen to Athens (Gavriilidis, 2013) and Her Body – From the Sea (Gavriilidis, 2020).
Sevie Tsampalla is a Brussels‑based curator. Her curatorial practice focuses on site‑specific artistic approaches and explores the possibilities that emerge when art intersects with ecology, public space, and collective forms of organisation. She studied art history and cultural studies and holds a PhD in exhibition studies from Liverpool John Moores University. Her research examined the complex entanglements between biennials and practices of commoning. She has curated exhibitions and projects for S.M.A.K., Tate Liverpool, and Liverpool Biennial, and co‑curated Bruges Triennial 2024: Spaces of Possibility. Since 2025, she is a curator at LOV2030, where she oversees and co-shapes the artistic programme of Leuven and the region of East Brabant as European Capital of Culture 2030.
Gedske Ramløv (b. Copenhagen) lives and works between Italy and Denmark. She studied drawing and painting with artist Karen Højgaard and took drawing courses at the Ny Carlsberg Glyptotek, DK. She also studied Oriental philosophy at the University of Urbino and worked as an assistant to Italian artist Pier Paolo Calzolari. Her practice unfolds through interdisciplinary projects that combine art, landscape, and sound, often in collaboration with curators and other artists. Engaging with water, soil, air and studying natural phenomena, her works become vehicles that carry memories and information by investigating paradigms that testify the 'metamorphic' development of a community or a particular geographical area. Her work has been exhibited in numerous exhibitions across Europe and Asia. Throughout her career, she has participated in workshops and seminars, international study experiences and artist residencies in Austria, Greece, Romania, San Marino, and the Venice lagoon.
Μετάφραση κειμένου στα Ελληνικά
Ο ήχος του νερού πίσω από τον ήχο του ανέμου
Ελένη Τζιρτζιλάκη, Σέβη Τσάμπαλλα, Gedske Ramløv
Το παρόν κείμενο αποτελεί μέρος της καλλιτεχνικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε στο νησί της Σίφνου τον Οκτώβριο του 2024 από την αρχιτεκτόνισσα, εικαστικό και ποιήτρια Ελένη Τζιρτζιλάκη, την εικαστικό Gedske Ramløv και την επιμελήτρια Σέβη Τσάμπαλλα. Η επιτόπια έρευνα εστίασε στη μελέτη των φυσικών πηγών, των συστημάτων συλλογής και διαμοιρασμού του νερού στο νησί. Οι καλλιτεχνικές δράσεις εντάσσονται στο πλαίσιο μίας αναζήτησης πρακτικών στις επείγουσες συνθήκες γύρω από το νερό και τις σχέσεις που μπορούν να δημιουργηθούν σήμερα[1].
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τρεις μήνες αφότου η Σίφνος κηρύχθηκε, από τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας[2]. Αν και ήταν ήδη προγραμματισμένη, η χρονική συγκυρία καταδεικνύει το επείγον τόσο της κατάστασης όσο και της ίδιας της έρευνας.
Ιστορικά, το νερό στη Σίφνο αντιμετωπιζόταν ως κοινό αγαθό, είχε ποιότητα και κάλυπτε τις ανάγκες της κοινότητας. Υπήρχε σχέση της κοινότητας με το νερό. Όπως μαρτυρούν τα λεγόμενα «λουριά» στις βουνοπλαγιές, με τις ξερολιθιές που έχτιζαν οι αγρότες για να προστατεύσουν τα εδάφη, οι πηγές του νερού και η πληθώρα από στέρνες στις κατοικίες και οι δεξαμενές στην αγροτική γη, τα κοινοτικά πηγάδια για να αντλούν υπόγειο νερό, οι κάτοικοι είχαν τη γνώση να το αποθηκεύουν και να το διαμοιράζουν με βιώσιμο τρόπο. Η φροντίδα του νερού ήταν τόσο ιδιωτική, όσο και συλλογική υπόθεση.
Σήμερα, η μεγάλη αύξηση του τουρισμού, η ανέγερση νέων τουριστικών συγκροτημάτων και ιδιωτικών κατοικιών με πισίνες και κήπους στο αγροτικό τοπίο έχουν ως αποτέλεσμα την αλόγιστη κατανάλωση και την ιδιωτικοποίηση του νερού. Η κρατική, δημοτική και ιδιωτική διαχείριση —κυρίως μέσω των αφαλατώσεων και των γεωτρήσεων— επιβαρύνει και υποβαθμίζει το νερό. Υποστηρίζουμε ότι η διαχείριση εδράζεται σε πατριαρχικές και εξορυκτικές λογικές και βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με το ιστορικό οικοσύστημα νερού του νησιού.
Στόχος της έρευνας είναι να συμβάλει στην ανάδειξη του οικοσυστήματος νερού του νησιού, που σήμερα έχει σχεδόν λησμονηθεί, της σχέσης της κοινότητας με το νερό, καθώς και του ρόλου των γυναικών, των οποίων η συμβολή παραμένει σε μεγάλο βαθμό παραγνωρισμένη. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει χαρτογράφηση μέσω περιπατητικών πρακτικών, συλλογή υλικού μέσα από προφορικές συνεντεύξεις, βιβλιογραφική έρευνα και επιτόπια παρατήρηση που αφορά στην αρχιτεκτονική του νερού, και τις πρακτικές των κατοίκων γύρω από αυτό. Αναπόσπαστο κομμάτι της μεθοδολογίας αποτελούν επιτελεστικές δράσεις, που, μέσα από μια υδροφεμινιστική οπτική διερευνούν πώς οι καλλιτεχνικές πρακτικές, επαναπροσεγγίζοντας τη σχέση του γυναικείου σώματος με το νερό, μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία νέων σχέσεων φροντίδας.
Σίφνος, νερό, γυναίκες, σακίδια
Η έρευνά μας προσεγγίζει το οικοσύστημα του νερού ως ένα σύνθετο πεδίο διαλόγου ανάμεσα στην αρχιτεκτονική, το τοπίο και την κοινότητα. Αυτή η τριπλή σχέση κατηύθυνε την βιβλιογραφική έρευνα. Ιδιαίτερα χρήσιμες υπήρξαν η αρχιτεκτονική μελέτη της Αναστασίας Τζάκου (1979) για την εντόπια αρχιτεκτονική παράδοση, του Friedrich Wagner (2001) για τους οικισμούς αγγειοπλαστών, καθώς και του λαογράφου Αντώνη Τρούλλου (2007) γύρω από τις πηγές, τις κρήνες, τα πηγάδια, και τους νερόμυλους της Σίφνου. Οι μελέτες αυτές μας επέτρεψαν να κατανοήσουμε τη σχέση με το νερό όχι ως διαχείριση και τεχνικό σύστημα, αλλά ως πολιτισμική πρακτική βαθιά ενσωματωμένη στην καθημερινή ζωή, την τοπική γνώση και την υλική κουλτούρα της Σίφνου.
Αν και οι αναφορές στη βιβλιογραφία είναι διάσπαρτες, η συμβολή των γυναικών στην καθημερινή ζωή με το νερό γίνεται εμφανής. Η μεταφορά του νερού από τις κοινοτικές βρύσες και τα πηγάδια ήταν γυναικεία υπόθεση, άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ανάγκες του σπιτιού. Οι γυναίκες μετέφεραν με πήλινα σταμνιά το νερό που προοριζόταν για πόση. Στις αυλές των μικρών και μεσαίων σπιτιών γινόταν η άντληση του νερού από τη στέρνα, το πλύσιμο των ρούχων, το μαγείρεμα, αλλά και η ανάπαυση (Τζάκου, 1979). Οι γυναίκες ήταν εκείνες που εξασφάλιζαν τον πολύτιμο πόρο κάτω από αντίξοες συνθήκες, όπως σε περιόδους πολέμου ή ακραίας ανομβρίας:“Σε τούτη εδώ τη βρύση [η Φοντάνα του Κάστρου] στην περίοδο των φοβερών χρόνων του κατατρεγμού και της αρπαγής οι γυναίκες από το ψηλό Κάστρο με μύριες προφυλάξεις για να παραλάβουν λίγο νεράκι” (Τρούλλος, 2007, σελ.21) ...“στις παλιές μεγάλες ανομβρίες του νησιού, οι γυναίκες κατέβαιναν σύναυγα στο πηγάδι του Μαρίνου και μάζευαν σταλαγματιά -σταλαγματιά το νεράκι... ” (Τρούλλος, 2007, σελ.36, 37)
Σε τέτοιου είδους αναφορές αναγνωρίσαμε συγγένειες με το κείμενο της Ursula Le Guin, «Η θεωρία του σακιδίου στη φαντασία» και την προσπάθειά της για μια φεμινιστική επαναθεώρηση της αφήγησης. Η Le Guin αμφισβητεί την κυρίαρχη ανδροκεντρική ιδέα ότι το δόρυ αποτέλεσε το αρχαιότερο ανθρώπινο εργαλείο. Στρέφοντας την προσοχή στο δοχείο, το σακίδιο, το πουγκί, το κοχύλι, την κολοκύθα—σε όλα εκείνα τα αντικείμενα που δεν κατακτούν, αλλά περιέχουν, προτείνει έναν διαφορετικό τρόπο αφήγησης—μακριά από τον ήρωα και το όπλο του, προς ιστορίες που εστιάζουν στη γυναίκα, τη συλλογή και τη φροντίδα.
Για να αναστοχαστούμε τη σχέση ανάμεσα στο γυναικείο σώμα, το νερό και τα δοχεία που το περιέχουν (ή φορείς του), στραφήκαμε στην Astrida Neimanis. Στο Bodies of Water (2017), η Neimanis υποστηρίζει ότι για να ξαναφανταστούμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε το νερό σημαίνει να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε τα σώματα και την ενσώματη ύπαρξη. Ο υδροφεμινισμός υπογραμμίζει ότι τα σώματα είναι υδάτινα και το νερό ενσώματο. Είμαστε αναπόσπαστα συνδεδεμένες με τον υδάτινο πλανήτη μέσω ενός ρευστού συνεχούς, και, αδιαχώριστες από τα επείγοντα οικολογικά ζητήματα της εποχής μας.
Στη Σίφνο, είδαμε τη «θεωρία του σακιδίου» όχι μόνο στις γυναίκες που μετέφεραν το νερό στις στάμνες, αλλά είδαμε και το νησί ολόκληρο ως ένα δοχείο με υδάτινες μνήμες και απουσίες. Η ανάκτηση των «θηλυκών» αφηγήσεων, όπως και η κατανόηση των σωμάτων μας ως μέρος ενός εκτεταμένου υδρολογικού πλέγματος, είναι ζωτικής σημασίας για την οικολογική επιβίωση. Θα μπορούσαμε, ως συλλέκτριες οι ίδιες, να μετατρέψουμε σταδιακά τα σώματά μας σε δοχεία-αποδέκτες των ιστοριών των κατοίκων, ώστε να τις ξαναδιηγηθούμε και να τις επανανοηματοδοτήσουμε;
Περπατώντας και κάνοντας στάσεις
Η μεθοδολογία που ακολουθήσαμε βασίστηκε στην περιπατητική τέχνη, αντλώντας κυρίως από τη θεωρία του “περπατώντας και σταματώντας” (camminare e fermarsi) του Francesco Careri (2025) αλλά και από καλλιτεχνικές πρακτικές όπου το περπάτημα σχετίζεται με την ενσώματη ενσυνειδητότητα του τοπίου[3]. Το περπάτημα λειτουργεί ως εργαλείο χαρτογράφησης, ενώ η στάση σηματοδοτεί μια συνειδητή απόφαση για εμπλοκή με έναν τόπο — μια πρόθεση να ακούσουμε και να εισέλθουμε σε μια μετασχηματιστική σχέση με τους ανθρώπους που τον κατοικούν.
Με έναν ντορβά —το παραδοσιακό σιφναίικο σακίδιο των αγροτών— στην πλάτη η καθεμία, ξεκινήσαμε από κοινού τη διαδρομή. Μέσα από τις στάσεις μας επιχειρήσαμε να ανιχνεύσουμε την αρχιτεκτονική και τη μηχανική των υδάτινων κατασκευών, αλλά και να ανακτήσουμε τις θηλυκές αφηγήσεις γύρω από το νερό. Μέσα από αυτή τη διαδικασία έρευνας και συλλογής προέκυψε ένα σακίδιο από μη ιεραρχικά δομημένες ιστορίες. Μπορεί τα δοχεία να έχουν αδειάσει, αλλά το νερό παραμένει ισχυρός φορέας ιστοριών, διαμεσολάβησης και συναντήσεων. Επιστρέφοντας στα ίδια μέρη, μέσα από επιτελεστικές δράσεις επιχειρήσαμε τη σύνδεση με το έδαφος, την αρχιτεκτονική, τους φορείς και τις μνήμες νερού.
Η Κατερίνα Αποστολιάδου μας συνόδευσε στις διαδρομές μας μέσα στους οικισμούς, συνδέοντάς μας με πηγάδια που σήμερα είναι σχεδόν κρυμμένα και δεν χρησιμοποιούνται. Γυναίκες μας μίλησαν για το πώς εκεί ξέπλεναν τα χόρτα (στο Άνω Πετάλι, στα πηγάδια του Γαφιά και του Μαρίνου), για άλλα «οπού πήγαιναν κι έπλεναν οι κοπελιές» (το πηγάδι στον Άγιο Αντώνη, το πηγάδι και η πηγή στο Κάτω Πετάλι (Κατερίνα, Ουρανία, Μαρία). Μας είπαν ότι το βρόχινο νερό από τις στέρνες ήταν πιο βαρύ για το στομάχι και οι κάτοικοι προτιμούσαν το νερό από τις πηγές και τα πηγάδια. Στις συνθήκες λειψυδρίας, η Κατερίνα μας ανέφερε: «Εγώ δεν μπορώ να τα βλέπω τα πηγάδια, δεν αντέχω να τα βλέπω άδεια από νερό».
Στο πηγάδι του Γαφιά, ακούσαμε για υδρομαντείες και το έθιμο του «αμίλητου νερού», που επαναλαμβανόταν κάθε χρόνο στις 24 Ιουνίου, στη γιορτή του Κλήδονα. Τα κορίτσια έπρεπε να μεταφέρουν ως το σπίτι τους αμίλητα το νερό σε σταμνιά (ή στο στόμα τους), προκειμένου να ονειρευτούν τον μελλοντικό τους σύζυγο. Όμως είτε οι ίδιες ξεχνιόντουσαν και μιλούσαν, είτε τα αγόρια προσπαθούσαν να τις κάνουν να μιλήσουν κι έτσι έκαναν τη διαδρομή πολλές φορές. Αν τα κατάφερναν, έκρυβαν το νερό και μέσα έριχναν φρούτα ή λιωμένο μολύβι και ερμήνευαν τα σχήματα που σχηματίζονταν, ώστε να προβλέψουν ποιον θα παντρευτούν! Επιστρέφοντας εκεί, η Gedske πραγματοποίησε μικρή παρέμβαση, γονατισμένη γύρω από το πηγάδι, το τύλιξε και το έραψε με ένα λευκό σεντόνι, υπογραμμίζοντας το αλλοιωμένο σχήμα του (έχει κοπεί και δεν είναι πλέον κυκλικό) και δημιουργώντας ένα υφασμάτινο δοχείο που περιέχει την ιστορία του αμίλητου νερού.
Κάθε σπίτι στο νησί διέθετε σύστημα συλλογής: το νερό συλλεγόταν το χειμώνα από το δώμα και κατευθυνόταν μέσω της αύκλ(ι)ας ή άφκλας (υδρορροής) σε μια συνήθως υπόγεια στέρνα, κάτω από την κουζίνα ή την αυλή. Η Κατερίνα μας περιέγραψε το καθάρισμα και το άσπρισμα του δώματος με ένα μείγμα από ασβέστη, λάδι και νερό και το επακόλουθο πέρασμα με λάδι κατά τις πρώτες βροχές, ώστε το νερό να καταλήγει καθαρό στη στέρνα. Άμμος, φύκια, πορσελάνη και ψιλά στάχυα χρησιμοποιούνταν ως συνδετικά υλικά στο δώμα. Η ίδια και η αδελφή της ασπρίζουν μέχρι σήμερα το δώμα του σπιτιού τους, που χρονολογείται από το 1880: «όλα γίνονται στα γόνατα», μας λέει. Αυτή η φροντίδα λάμβανε χώρα από τα μέσα Σεπτεμβρίου — όλοι οι κάτοικοι ανέβαιναν στα δώματά τους, προετοιμάζοντας μαζί την υποδοχή του νερού.
Σήμερα, υπάρχουν ακόμη στους οικισμούς σπίτια που διατηρούν και χρησιμοποιούν τις στέρνες τους; τα περισσότερα, ωστόσο, τις έχουν καταργήσει ή τις έχουν μετατρέψει σε επιπλέον δωμάτιο, κάποιες φορές και προς ενοικίαση. Στις νέες κατοικίες και στα ξενοδοχεία δεν κατασκευάζονται πλέον στέρνες. Αντί αυτών, χτίζονται πισίνες, ενώ τα παραδοσιακά μονοπάτια του νερού (χείμαρροι) λησμονούνται ή μπαζώνονται, οδηγώντας αναπόφευκτα στην απώλεια της «υδάτινης παιδείας».
Συχνά σταματούσαμε για να καταγράψουμε τις αύκλ(ι)ες των σπιτιών. Οι αύκλ(ι)ες ήταν, αρχικά κεραμικές, κατασκευές αποτελούμενες από κομμάτια που θηλύκωναν μεταξύ τους. Πολλές φορές υπήρχε ένα μεταλλικό κουτί που λειτουργούσε σαν φίλτρο. Σε περιπτώσεις όπου δεν υπήρχε η σχετική οικονομική δυνατότητα, οι αύκλ(ι)ες αντικαθίσταντο από ένα απλό αυλάκι πάνω στον τοίχο και το νερό συλλεγόταν σε ένα πιθάρι.
Στην περφόρμανς «Η σπασμένη αύκλ(ι)α. Το σώμα της», που καταγράφηκε με βίντεο, η Ελένη πραγματοποίησε ένα χορό με τα θραύσματα μιας σπασμένης από τον άνεμο κεραμικής αύκλ(ι)ας που είχε κατασκευάσει με τους κεραμίστες αδερφούς Σκανδάλη για το σπίτι της. Κάποτε είχε προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει την αύκλ(ι)α χωρίς επίστρωση στον πέτρινο τοίχο του σπιτιού της, αλλά ο δυνατός χειμωνιάτικος άνεμος την πέταξε μακριά. Στο έργο αυτό το γυμνό σώμα γίνεται φορέας μνήμης και θραύσης.
Στην Πουλάτη θαυμάσαμε το άλλοτε σύστημα διαμοιρασμού νερού των πηγών.
Ο Βαγγέλης και ο Απόστολος μας μίλησαν για τα αγροκτήματα και για την σαρωτική ελάττωση των καλλιεργειών στην περιοχή. Από 30 έχουν μείνει μόνο τρεις αγρότες που καλλιεργούν. Στον Φάρο είδαμε την άλλοτε κοινή στέρνα των αγγειοπλαστείων του οικισμού, που σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος σερβιρίσματος μπαρ.
Η μεθοδολογία του περπατώντας και κάνοντας στάσεις είναι μια διαδικασία ακρόασης, καταγραφής και επανανοηματοδότησης του τόπου. Μέσα από αυτές τις διαδρομές, η επανασύνδεση με τα ίχνη και τις μνήμες του νερού γίνεται πράξη φροντίδας — και ένας τρόπος αντίστασης στη λήθη. Το περπάτημα συνεχίζεται — σαν μια ανοιχτή ροή, όπου το νερό και οι ιστορίες του επιμένουν να μας διασχίζουν.
Καλλιτεχνικές δράσεις. Οι φωνές των βατράχων
Κοντά στο σπίτι- καλλιτεχνικό εργαστήριο όπου έγινε το residency, στο Άνω Πετάλι ,σ’ έναν από τους κεντρικούς οικισμούς της Σίφνου, βρίσκεται ένας χείμαρρος που το μεγαλύτερο μέρος του έχει τσιμεντωθεί; παρ’ όλα αυτά το νερό έχει ροή—βρίσκει διεξόδους. Εκεί που το κεντρικό μονοπάτι διασχίζει τον χείμαρρο βρίσκεται το γιοφύρι που απετέλεσε κεντρικό σημείο της έρευνας μας και των τελικών δράσεων. Εδώ, δίπλα στην Παναγία τα Γουρνιά, άλλοτε οι γυναίκες έπλεναν τα χαλιά και τα υφαντά, κουβέντες, γέλια, ιστορίες — η σχέση με το νερό εδώ ήταν καθοριστική. Η Ελένη, η οποία κατοικεί στο νησί εδώ και χρόνια, μας μίλησε για τη σχέση της με αυτό το σημείο: Όταν περνάω από εκεί κι ακούω τις φωνές των βατράχων, είναι καθησυχαστικές, γιατί σημαίνει ότι υπάρχει νερό. Για χρόνια με τη λειψυδρία τα βατράχια δεν ακούγονταν στο γιοφύρι κι αυτό δημιουργούσε μεγάλη ανησυχία”.
H Νίνα Βαλλή-Φιλίππου που κατοικούσε στο αρχοντικό της ακριβώς εκεί, είχε γράψει ήδη πριν από 20 χρόνια: Ποταμέ του Γιοφυριού μου δίπλα σου — κοντά σου είναι ριζωμένες οι μέρες μου και τώρα σε χάνω. Ποταμέ μου -έγινες και ’σύ παραμύθι: Μια φορά κι έναν καιρό! Επι των ποταμών εκλαύσαμεν και εθρηνήσαμεν! Που ψάλλει και ο προφητάνας Δαυίδ στους ψαλμούς του. λυγαριές, φλισκούνια, βάτραχοι, τις έπνιξε το τσιμέντο….είναι να κλαις. (Βαλλή-Φιλίππου, 2006, σ.39)
Εκεί επιλέξαμε να πραγματοποιήσουμε τις τελικές επιτελεστικές παρεμβάσεις. Επισκεφθήκαμε το Γιοφύρι και αρχικά καθαρίσαμε την ξεραμένη κοίτη. Ο τόπος αυτός λειτούργησε τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά ως σημείο συμβολής διαφορετικών δυναμικών — ατομικών και συλλογικών.
Η παρέμβαση της Ελένης πραγματοποιήθηκε μπροστά στο σπίτι της Νίνας, ως φόρος τιμής στον τόπο κατοίκησης, στο νερό και στη βλάστηση που τον περιέβαλε: τις φλαμουριές και τις μυρτιές έξω από το σπίτι, όπου η Νίνα συνήθιζε να κάθεται και να συνομιλεί με τους περαστικούς. Στην κοίτη, η Ελένη αναζήτησε συμβολικά τα βατράχια, ενώ στο Γιοφύρι διάβασε ποιήματα προς το νερό και τα βατράχια, και προσκάλεσε να γραφτούν μηνύματα νερού σε κόκκινες κορδέλες. Η παρουσία κατοίκων και περαστικών μετέβαλε σταδιακά την παρέμβαση σε συλλογική στιγμή: ανακαλέσαμε μνήμες της Νίνας, μιλήσαμε για το νερό χθες και σήμερα.
Ωδή σε μια αλλοτινή λησμονημένη φλέα
Οι νύμφες και τα ξωτικά του νερού κλαίνε
και ο Πάνας εξορίστηκε
στη ρημαγμένη όχθη
σε τι είδους κόσμο θέλουμε να ζήσουμε;
Καθώς ο άνεμος ξαναήρθε
ο ήχος του νερού έχει χαθεί.
Δεν μπορώ ν ακούσω τα βατράχια
τα τραγούδια τους
και η Άννα δεν είναι πια εδώ
στο τρίστρατο
στο σιωπηλό σπίτι
το σπίτι άδειο, μόνο
τα έπιπλα σκεπασμένα με γάζες θανάτου
η Άννα απούσα
μόνο στις φωτογραφίες
και στα αντικείμενα
και οι φωτογραφίες χωρίς ψυχή .
Τα κορίτσια στο πηγάδι του Κλείδωνα γύρευαν το αμίλητο νερό
για να ονειρευτούν τον έρωτα τους
……
Κάτω από το γεφύρι, η Gedske συνέλεξε πέτρες διαφορετικών μεγεθών από τον ξηρό ποταμό. Στο σκοτάδι του δωματίου της, τις επεξεργάστηκε, ώστε να αποκτήσουν γαλάζιο χρώμα με το πρώτο φως του ήλιου και τις τοποθέτησε πίσω, ανασυνθέτοντας το ίχνος που το νερό είχε σμιλεύσει στο τοπίο. Στο τέλος της δράσης, σε μια χειρονομία μεταιχμιακή ανάμεσα στην απόγνωση και την ελπίδα, έριξε νερό πάνω τους, επανενεργοποιώντας συμβολικά τη ροή. Η πράξη αυτή λειτουργεί ταυτόχρονα ως επανορθωτική κίνηση και ως διαδικασία μέτρησης του χρόνου: μια αναμέτρηση με τη φθορά και την πιθανότητα μη αναστρέψιμης ξήρανσης του τοπίου. Η παρέμβαση εγγράφεται σε μια ευρύτερη κατανόηση των ροών — ανάλογων με το νερό καθώς μετακινείται μεταξύ διαφορετικών καταστάσεων και συμπεριφορών. Άλλοτε η ροή προχωρά·άλλοτε διακόπτεται, συγκεντρώνεται, λιμνάζει — αναμένοντας να συνεχίσει ή να απορροφηθεί[4].
13. Παρέμβαση της Gedske Ramløv στην ποταμιά των Γουρνιών, Φωτογραφία Σέβη Τσάμπαλλα
Σπόροι
Η έρευνά μας ήταν μια πρόσκληση να δούμε το νερό ως μια σχέση που χρήζει φροντίδας. Επιστρέφοντας στην Le Guin, επιδιώξαμε μια θηλυκή χαρτογράφηση του νερού: να γεμίσουμε ένα σακίδιο που περιλαμβάνει ιστορίες, μνήμες, διαδρομές, πρακτικές άλλοτε λησμονημένες και άλλοτε ακόμα παρούσες[5]. Η χαρτογράφηση αποτελεί ισχυρό καλλιτεχνικό και πολιτικό εργαλείο στην πατριαρχική και τεχνοκρατική αντίληψη για το νερό, όπου το νερό μετατρέπεται σε κάτι προς διαχείριση, αλλά και μία αφηρημένη έννοια, αποκομμένη από το περιβάλλον που ρέει, τον τρόπο με τον οποίο μεταφέρεται ή μεταμορφώνεται, καθώς και από τα σώματα με τα οποία συνδέεται (Neimanis, 2017). Επιστρέφοντας στην Neimanis, η κρίση του νερού δεν αποτελεί μόνο περιβαλλοντική αλλά και βαθιά κοινωνική κρίση. Το νερό φέρει τα ίχνη των κοινωνικών σχέσεων, των υλικών συνθηκών και των δυνατοτήτων του. Έχει μεγάλη σημασία να ανακαλύψουμε μονοπάτια φροντίδας και εκπαίδευσης σχέσεων με το νερό στη Σίφνο και αλλού και μέσα από καλλιτεχνικές πρακτικές να τα εμβαθύνουμε σε συνεργασία με τις κοινότητες. Όπως, να βρεθεί τρόπος να έχουμε πόσιμο νερό στα σπίτια, να επαναλειτουργήσουν οι στέρνες, να μην γίνονται πισίνες, να σταματήσουν οι γεωτρήσεις και να επανεφεύρουμε τη σχέση μας με το νερό. Παραφράζοντας τη Le Guin, ακόμη και σε εποχές λειψυδρίας, υπάρχουν «σπόροι» (παραδοσιακή γνώση, κοινοτικές πρακτικές, ιστορίες) που πρέπει να συλλεχθούν.
Βιβλιογραφία
Βάγκνερ, Φρίντριχ Χριστόφ, (Friedrich Christoph Wagner). Οι οικισμοί αγγειοπλαστών της Σίφνου. Υπουργείο Αιγαίου Εκδόσεις Καστανιώτης, 2001.
Careri, Francesco. Camminare e fermarsi. Μimesis, 2025.
Le Guin, Ursula. The Carrier Bag Theory of Fiction. Ignota, 1986.
Neimanis, Astrida. Bodies of Water. Posthuman Feminist Phenomenology. Bloomsbury Academic, 2017.
Προμπονάς, Νικόλαος Γ, Χρηστικό Σιφνιακό Γλωσσάριο, Μικρός γλωσσικός θησαυρός. Δήμος Σίφνου-Πολιτιστικός Σύλλογος Σίφνου, Αθήνα, 2019.
Τζάκου, Αναστασία. Κεντρικοί οικισμοί της Σίφνου. Μορφές και εξέλιξη σε ένα παραδοσιακό σύστημα. Αθήνα, 1979.
Παπαδοπούλου, Ζώζη. Σιφνίων Άστυ. Φιλολογικές, αρχαιολογικές και τοπογραφικές Μαρτυρίες για την Αρχαία πόλη της Σίφνου. Υπουργείο Πολιτισμού και Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων
Αρχιτέκτονες Τεύχος 49, Περίοδος Β', Ιανουάριος/Φεβρουάριος 2005 | Ποιητική του τοπίου
Τζιρτζιλάκη, Ελένη. Το νερό ως θηλυκή δύναμη, μια ρευστή κατάσταση. Γυναικεία Υπόθεση. Πλανόδιες γυναίκες που κατοικούν με άγνωστα ζώα και κάνουν φτερά, futura, 2024
Τρούλλος, Αντώνης, Μαρµάρινες παλιές Κρήνες - Βρύσες, Πηγές - Πηγάδια - Μαγγανοπήγαδα και Νερόµυλοι της Σίφνου, 2007
[1] Βλ. μία συνοπτική παρουσίαση https://nomadikiarxitektoniki.net/kalliergeia/art-residency-%ce%bf-%ce%ae%cf%87%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%8d-%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%bf%ce%bd-%ce%ae%cf%87%ce%bf-%cf%84%ce%bf/ (τελευταία επίσκεψη 28/06/2026). Η residency πραγματοποιήθηκε μετά από πρόσκληση της Ελένης Τζιρτζιλάκη, η οποία κατοικεί και διατηρεί εργαστήριο στο νησί, και υποστηρίχθηκε οικονομικά από το Πρόγραμμα Κινητικότητας Culture Moves Europe.
[2] https://www.sustainablecyclades.gr/2024/07/23/leipsydria-sti-sifno-i-avastachti-omalotita-tou-katepeigontos/ (τελευταία επίσκεψη 28/06/2026).
[3] Περιπατητικές δράσεις αποτελούν βασική μέθοδο της Νομαδικής Αρχιτεκτονικής, της οποίας Η Τζιρτζιλάκη είναι ιδρυτικό μέλος. Βλ. https://nomadikiarxitektoniki.net (τελευταία επίσκεψη 28/06/2026).
[4] https://www.gedskeramlov.com/in-a-river-where-water-no-longer-flows (τελευταία επίσκεψη 28/06/2026).
[5] Βλ. και τη δουλειά της ομάδας Φλέα. https://flea.ghost.io/to-nero-apo-ta-palia/. (τελευταία επίσκεψη 28/06/2026).
ST.E.R.N.A.: "Στέρνα μου, Γνώση μου": νερό, πολιτιστική κληρονομιά και τοπική δράση
Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026, 19:30
Ίδρυμα Πρόκου
«Μονοπάτια» –Παράσταση με θέμα τα κυκλαδίτικα μονοπάτια και τη σύνδεσή τους με το νερό.
Είσοδος ελεύθερη με προτεραιότητα σε μαθητές ηλικίας 10-18 ετών
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026, 09:30
Γυμνάσιο με Λυκειακές Τάξεις Σίφνου
09:30 Φύτευση στον σχολικό αύλειο χώρο
Φύτευση από τους μαθητές, με την καθοδήγηση του Θάνου Μακρυνικόλα και του Γιώργου Μαργιόλα, στις θέσεις που έχουν υποδείξει τα παιδιά κατά το εργαστήριο του Μαΐου.
10:00 Καλωσόρισμα και χαιρετισμοί
-
Χαιρετισμός από τον κ. Νίκο Μπελιό, Διευθυντή του Γυμνασίου με Λυκειακές τάξεις Σίφνου
-
Χαιρετισμός από την κα Μαρία Ναδάλη, Δήμαρχο Σίφνου
Α΄ ΜΕΡΟΣ
Το έργο ST.E.R.N.A. και το Τοπικό Σχέδιο Δράσης
10:10 Το έργο ST.E.R.N.A. και η ψηφιακή εφαρμογή γνώσεων
Παρουσίαση του έργου και της παιχνιδοποιημένης εφαρμογής που ενθαρρύνει την εξερεύνηση και τη γνωριμία με τις στέρνες της Σίφνου.
Κατερίνα Κανακάρη
10:20 Παρακολούθηση της λειτουργίας των στερνών: αποτελέσματα και προτάσεις
Παρουσίαση των αποτελεσμάτων του συστήματος τηλεμέτρησης και των μετρήσεων στις δέκα στέρνες της Σίφνου, της ψηφιακής πλατφόρμας μετρήσεων και προτάσεων για τη βελτίωση της διαχείρισης και τη συνέχιση της παρακολούθησης.
Ελευθερία Κατσίρη
10:35 Τοπικό Σχέδιο Δράσης για τις στέρνες και την εξοικονόμηση νερού στη Σίφνο
Παρουσίαση του προτάσεων του Σχεδίου Δράσης, με αναφορά στην τεχνοοικονομική αξιολόγηση της λειτουργίας των στερνών, στις καλές πρακτικές και στις δυνητικές πηγές χρηματοδότησης.
Γιώργος Σαχίνης
10:50 Τοποθετήσεις εκπροσώπων φορέων
Σύντομες τοποθετήσεις σχετικά με τη διαχείριση των στερνών, με στόχο την ανάδειξη των απόψεων, των προτεραιοτήτων και των προτάσεων των φορέων.
11:30 Διάλειμμα
Β΄ ΜΕΡΟΣ
Η σχολική στέρνα και η μαθητική δημιουργία
11:45 Η στέρνα του σχολείου: μια πιλοτική εφαρμογή
Παρουσίαση της σύνδεσης της σχολικής στέρνας και της κατασκευής συστήματος άντλησης, καθώς και των προτάσεων του εργαστηρίου και παρεμβάσεων φύτευσης που σχεδίασαν οι μαθητές.
Θάνος Μακρυνικόλας
12:10 Μετάβαση στην αίθουσα «Στέρνα μου»
Επίσκεψη στον χώρο της ψηφιακής έκθεσης φωτογραφίας με φωτογραφίες και βίντεο των παιδιών για τις στέρνες.
Γ΄ ΜΕΡΟΣ
Καλλιτεχνικές προσεγγίσεις και συλλογική δράση
12:20 «Μια εικόνα, χίλιες σταγόνες: Πώς η τέχνη αφυπνίζει και εξοικονομεί υδάτινους πόρους»
Παύλος Λάζος
12:30 «Ο ήχος του νερού πίσω από τον ήχο του ανέμου»
Παρουσίαση της καλλιτεχνικής φιλοξενίας που πραγματοποιήθηκε στη Σίφνο τον Οκτώβριο του 2024 από τη Νομαδική Αρχιτεκτονική, με τη συμμετοχή της Ελένης Τζιρτζιλάκη, της Σέβης Τσάμπαλα και της Gedske Ramløv.
Εκφώνηση: Ελένη Τζιρτζιλάκη
12:40 Κλείσιμο παρουσιάσεων και εισαγωγή στην ανοιχτή συζήτηση
Ανοιχτός διάλογος με τους φορείς, τους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα και με το κοινό.
13:00–14:00 Ανοιχτή συζήτηση και συνδιαμόρφωση του Τοπικού Σχεδίου Δράσης
Οργανωμένη συζήτηση με εκπροσώπους φορέων και μέλη της τοπικής κοινωνίας, με στόχο την καταγραφή αναγκών, προτεραιοτήτων και συγκεκριμένων προτάσεων για την ολοκλήρωση του Τοπικού Σχεδίου Δράσης, το οποίο θα υποβληθεί στον Δήμο Σίφνου.
Κεντρικό ερώτημα:
Ποια είναι τα επόμενα βήματα για την προώθηση, την προστασία και τη στήριξη της λειτουργίας των στερνών στη Σίφνο;
SELECTION COMMITTEE
ΤΤS extends its sincere gratitude to the esteemed Selection Committee for their dedication in reviewing applications
Ευχαριστούμε θερμά τα διακεκριμένα μέλη της Επιτροπής Αξιολόγησης
The submissions were evaluated by the Selection Committee, ensuring scholarly integrity and innovation. Published works in the Fall 2026 will be featured in an Athenian bookstore, increasing visibility among public and academic audiences.
This initiative ensures that groundbreaking research does not remain archived but instead contributes to contemporary discourse. Submit your work and be part of this evolving academic dialogue.

Vasilena Mitsiadi
Βασιλένα Μητσιάδη
Former Senior Engineer
Watera Hellas
CEO
e-trikala, GREECE
TTS Scientific Advisor
DECAEXASELIDO 2026

Oliana Antonopoulou
Ολιάνα Αντωνοπούλου
Head of Press Office. Pub. Rel. & CSR Dept.
Thessaloniki Water Supply & Sewerage Co. S.A.
(EYATH SA), GREECE

Nayia Yiakoumaki
Νάγια Γιακουμάκη
Director
Hellenic Centre in London, UK

Dr. Beth Rose Middleton Manning
Professor of Native American Studies,
University of California Davis, USA

Georgios Taxiarchopoulos
Γεώργιος Ταξιαρχόπουλος
Founder & Managing Director
ACEY Europe – Arts & Culture Community civil non-profit company, GREECE

Dr. Liana Psarologaki
Δρ. Λιάνα Ψαρολογάκη
Published researcher DECAEXASELIDO 2025
Associate Professor
Buckinghamshire New University UK
Architect (TCG-TEE/RIBA), UK

George Sachinis
Eirini Alexiou
Anna Magoulioti
Dimitris Mouzakis
Nadia Siokou
Marietta Gontikaki
Γιώργος Σαχίνης, Ειρήνη Αλεξίου, Άννα Μαγουλιώτης, Δημήτρης Μουζάκης, Νάντια Σιώκου, Μαριέττα Γοντικάκη

Christina Tripodianaki
Χριστίνα Τριποδιανάκη
Founder
GENETEIRA

Georgia Kotretsos
Γεωργία Κοτρέτσος
Founder | Editor-in-chief
THE ΤΕΛΟΣ SOCIETY, Arts & Culture Research Lab Observatorium, GREECE
SELECTION COMMITTEE DECAEXASELIDO II
Georgia Kotretsos, is a visual artist, researched and founder/editor-in-chief of THE ΤΕΛΟΣ SOCIETY, Arts & Culture Research Lab Observatorium.
Vasilena Mitsiadi is CEO of e-trikala and formed Senior engineer at Watera Hellas. She is a graduate of the Department of Mechanical Engineering at Aristotle University of Thessaloniki and holds a Master’s degree in Quality Assurance from the Hellenic Open University. She works in the field of water treatment, specializing in desalination and filtration systems, providing solutions for clean and potable water. Through her professional experience, she witnesses on a daily basis the vital role of water in the development and well-being of remote regions, as well as the growing criticality of water scarcity caused by climate change and poor water resource management. She has previously served as Deputy Mayor for Culture, Sports, and Education in the Municipality of Trikala and as Vice President of the Research Center – Tsitsanis Museum. In parallel with her professional career, she is actively engaged—on an amateur yet passionate level—in theatre and photography. She is a founding member of the I.M.N.I. Artistic Collective and participates in the project team of the For Women – Artivism Project.
Oliana Antonopoulou holds a master’s degree in Journalism and New Media, a bachelor’s degree in Journalism and Mass Media and a degree in Greek Philology. She worked as a news editor at a daily newspaper for nearly ten years and, since July 2006, has served as Head of the Press Office, Public Relations - CSR Department, as well as the Water Museum of the Thessaloniki Water Supply & Sewerage Company (EYATH S.A.), Greece’s second-largest water utility. An experienced communications executive in strategic corporate affairs, she specializes in sustainability and climate crisis communication, crisis management, and ESG reporting. She is a full member of the Editors’ Union of Macedonia and Thrace Daily Newspapers (ESIEMTH), the European Federation of Journalists and a member of the Communications Managers Group of EurEau (the European federation of national associations of water services).
Nayia Yiakoumaki has been the Director of the Hellenic Centre in London since September 2022. From 2005 to 2022 she was a curator at the Whitechapel Gallery, where from 2016 she also served as Head of Curatorial Studies and founding director of the MA Curating Art and Public Programmes in collaboration with London South Bank University. At the Whitechapel Gallery, she developed an innovative programme of research exhibitions for the Archive Gallery, worked on commissions, and from 2011 to 2020 led NEON Curatorial Exchange & Award, an annual international curatorial exchange programme, founded and funded by the NEON Organisation and delivered by the Whitechapel Gallery. She also co-directed the Athens Biennale organisation from 2016 to 2017. Yiakoumaki has worked in arts education for over thirty years. She has conceived over forty exhibitions and commissions, including John Latham: Anarchive (2010), Rothko in Britain (2012), Aspen Magazine: 1965–1971 (2012), Black Eyes & Lemonade: Curating Popular Art (2013), Stephen Willats: Concerning Our Present Way of Living (2014), Intellectual Barbarians: The Kibbo Kift Kindred (2015–2016), Imprint 93 (2016), Guerrilla Girls: Is it even worse in Europe? (2016–2017), Killed Negatives: Unseen Images of 1930s America, Staging Jackson Pollock (2018), Andreas Lolis: Prosaic Origins (2018) NEON City Projects Athens, Queer Spaces: London, 1980s–Today (2019), Fluxus Audio and Scores (2019), Exercising Freedom: Encounters with Art, Artists and Communities (2020), Phantoms of Surrealism (2021), Out of the Margins: Performance in London’s Institutions 1990s–2010s (2022), and The House of Le Bas (2023), featuring the work of Delaine and Damian Le Bas, Vlassis Caniaris: Selected Works 1960s – 1980s, (2023) and Rena Papaspyrou: Images Through Matter (2025) and Maria Loizidou: The Place I Am Not (2024), in collaboration with the Freud Museum, London.
Dr. Beth Rose Middleton Manning (Afro-Caribbean, Eastern European) is a Professor of Native American Studies at University of California Davis, located in Patwin homelands. She is the author of two books: Trust in the Land: New Directions in Tribal Conservation (2011, UA Press) and Upstream: Trust Lands and Power on the Feather River (2018, UA Press). A collaborative social scientist, Beth Rose works with Tribes and non-profit organizations on environmental health, sustainable rural economic development, the historical and political context of river restoration, the reintroduction of fire for landscape care, rematriation/repatriation, and Indigenous-led stewardship and climate adaptation. Beth Rose received her BA in Nature and Culture from UC Davis, and her Ph.D. in Environmental Science, Policy, and Management from UC Berkeley.
Georgios Taxiarchopoulos a distinguished visual artist, studied in Athens, Paris, Sydney, Kitakyushu, Belgrade, Rijeka- Visual Arts, Cultural Management and Cultural Policy, Economics and a postgraduate degree in Digital Art Forms. He was awarded and/or received scholarships from Greece (IKY, B&E Goulandris, G&Z Spyropoulou), France (Louis Vuitton Moet Hennesy), Japan (CCA Kitakyushu), Croatia (Croatian Cultural Alliance) etc. He served for a number of years in various management positions at Art-Athina and Art-Thessaloniki, the Hellenic Foundation for Culture in Cyprus, the Limassol Arts Center - Papadakis Warehouses and Local Government Organizations as director. He was homophonous elected and served as President of the EUNIC Cluster Cyprus. He is an active member of international networks for Culture & the Arts. He is the founding director of the “ACEY Europe – Arts & Culture Community” non-profit company and a PhD candidate at the Athens School of Fine Arts. He has conducted research, publications, and editions on Art, Education, exhibition curation, and Civil Society. He has exhibited individually and in groups at international exhibitions, festivals, museums, and major events around the world.
Dr. Liana Psarologaki is an architect, artist, and interdisciplinary scholar currently associate professor and the research and impact lead at Buckinghamshire New University UK. Previously she was the founding Head of Architecture at the University of Suffolk UK, Chair of Education for the Royal Institute of British Architects East region (2020-2022) and a finalist of the Greek International Women Awards in the category of Design (2021). She trained at the National Technical University of Athens and practiced architecture before completing one of the first interdisciplinary practice-based PhDs at the Centre of Spatial Analysis and Intervention of UCA Canterbury, UK. Her work examines how people sense, live and experience spaces, places, and environments integrating ecofeminist perspectives with posthuman thought. She is the author of two monographs: Cultures of Erudition and Desire (Routledge, 2022) and Site-Reliant Immersive Experiences (Bloomsbury, 2025). She leads the interdisciplinary collective “A Woman’s Labour” at the Centre of Excellence in Health Inequalities (BNU).
UrbanDig Project is an artistic/research/community platform, developed by the not-for-profit organization ‘Ohi Pezoume Performing Arts Company’, based in Athens, Greece. It acts within the intersection of qualitative research, artistic interventions and community actions. During every project, community engagement and participatory mapping practices serve as foundation for building site-specific performances in public space.
George Sachinis, Civil Engineer, Director, Fascilitator
Eirini Alexiou, Choreographer-Director, Performer, Yoga Teacher
Anna Magoulioti, Teacher, Set & Costume Designer, Visual Artist
Dimitris Mouzakis, Communications Officer
Nadia Siokou, Architect, Urban Planner
Marietta Gontikaki, Sustainability Consultant, Project Manager
GENETEIRA was founded by Christina Tripodianaki and it is an independent cultural platform exploring memory, tradition, and Greek identity through people, places, and lived experience. It focuses on how cultural memory is formed, carried, and shared, shaping our understanding of origin, belonging, and continuity across generations.Working through storytelling, research, and cultural observation, GENETEIRA develops original narrative projects rooted in real landscapes, human stories, and everyday practices. Tradition is approached as a living expression of memory, embedded in language, gestures, rituals, and the relationship between people and place. The platform collaborates openly and independently with cultural institutions, companies, artists, researchers, and local communities, creating thoughtful cultural narratives that connect past and present.
GENETEIRA operates as a flexible, project-based initiative, dedicated to translating memory and heritage into contemporary cultural expression, while honoring authenticity, cultural depth, and the evolving nature of Greek identity.
At this stage, GENETEIRA operates as an independent cultural platform and curatorial initiative, not as a registered association, NGO, or formal organization. It does not currently have official members beyond myself and functions as a flexible, research-driven platform dedicated to cultural storytelling, place-based narratives, and interdisciplinary exploration. Its structure is intentionally open, allowing collaborations with artists, researchers, institutions, and local communities on a project-by-project basis.
